พ เพ ท ย แพ แพ เ แ แ | @ แพ ป ฟ แ แน แน แพ พ แพ แน่
- ดูจบไปหลายวันยังคิดไม่ตกว่าจะเริ่มต้นหยิบยกคำไหนมาเอ่ยก่อนดี ในเมื่อสิ่งที่นำเสนอมันพูดถึงเรื่องที่ซ่อนอยู่ก้นลึกในบ้านอย่างปมเอดิปุส (Oedipus Complex) ที่เป็นแนวคิดทางจิตวิทยาวิเคราะห์ของซิกมุนด์ ฟรอยด์ มาใช้เป็นประเด็นสำคัญที่ปล่อยผ่านไปไม่ได้ แม้ไม่ได้เกิดขึ้นทุกบ้านแต่ปฏิเสธยากว่าความสัมพันธ์ภายในอาจก่อให้เกิดปมทางใจที่ต้องหาทางรับมือไม่ให้กลายเป็นบาดแผลสะสมเช่นเดียวกับตัวเอกอย่าง
เอเลียส์
ดีไซเนอร์หนุ่มไฟแรงเฟอร์ที่ได้รับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการฝ่ายศิลป์ประจำห้องเสื้อแฟชั่นในกรุงปารีสด้วยภาพลักษณ์ของความมุ่งมั่น ความทะเยอทะยานที่ถูกถ่ายทอดอย่างรวบรัดด้วย Scene บรรดานางแบบเดินบน Runway ท่ามกลางเหล่า Celebs ที่นั่งล้อมรอบอยู่บนที่นั่งที่ Set เป็นรูปก้นหอยโดยใช้วิธีโฟกัสแบบ Long Take ที่นอกจากตื่นตาไปกับการออกแบบและจัดสรร Costume ของบรรดานางแบบแล้วยังเชิญทึ่งกับความใส่ใจใน Details ระยิบระยับรอบตัวที่ค่อย ๆไหลออกมาภายใต้บรรยากาศ ลักชู ไม่ว่าจะเป็นภาพเบื้องหลังที่ทีมงานเดินขวักไขว่กันราวกับกำลังวิ่งผลัด หรือจังหวะที่ทีมงานคนหนึ่งเรียกเอเลียส์ออกไปบนเวทีหลังนางแบบเดินครบทุกคนขณะยืนกุมหน้าอกด้วยความเจ็บปวดที่ทำให้ผมเกิดความสนใจติดตามอย่างรวดเร็ว
- ความที่หนังเล่าไปเรื่อยตามวิถีหนังยุโรจนบางทีตลอดระยะเวลา 1 ชั่วโมง 53 นาที ลำบากที่จะคาดการณ์หนทางข้างหน้าได้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ? แม้ตัวหนังดูสะดวกในแง่ของวิธีการแต่สิ่งที่ไม่ง่ายตามมาคือ
สาร
ที่นำเสนอแบบตีความที่ผมต้องพยายามจดจ่อตามชีวิตส่วนตัวของเอเลียส์ที่กำลังไปได้สวยในหน้าที่การงานถึงขั้นมีเอเจนซี่ติดต่อให้ไปถ่ายแบบขึ้นปกนิตยสารชื่อดัง ซึ่งนอกจากจะเป็นใบเบิกทางให้กูได้เฉิดฉายแล้วยังช่วยการันตีฝีมือในฐานะดีไซเนอร์ชั้นนำที่กำลังจะพาก้าวเข้าสู่ประตูแห่งความสำเร็จ ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังไปได้สวย กลับมีเจ้าหน้าที่มาหาพร้อมเหตุผลที่ทำให้ต้องรายงานตัวกระทันหันเท่านั้นแหล่ะมันทำให้โลกทั้งใบที่รายล้อมด้วยแสง ตำแหน่ง และชื่อเสียงที่กูอุตส่าห์ดิ้นรนสั่งสมมาจนถึงจุดนี้ด้วยตัวเองต้องชะงักลงเพราะการจากไปของคนที่กูเกลียดมาตลอดอย่าง พ่อ โดยที่หนังไม่ได้แสดงภาพตามที่ผมชิงมโนไปล่วงหน้าให้เห็นว่ากูจะต้องทำยังไงต่อจากนี้
- พอได้รับแจ้งเหตุที่ทำให้ต้องกลับมาเยือนสถานที่ที่กูจากมานานจนขี้เกียจนับว่าผ่านมากี่ปี บรรยากาศของหนังจึงเปลี่ยนจากความอลังการงานออกแบบมาสู่การเล่าเรื่องในสเกลกะทัดรัดที่สามารถจับต้องได้มากขึ้นกับเรื่องราวในครอบครัวที่เป็นทั้งประเด็นหลักและจุดเริ่มต้นของการบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังระหว่างเอเลียส์กับพ่อบังเกิดเกล้า ซึ่งหนังเลือกถ่ายทอดผ่านคำพูดเป็นหลักแล้วปล่อยให้คนดูไปคิดและปะติดปะต่อเรื่องราวกันตามอัธยาศัยว่าการที่หนังไม่มี Scene ประกอบในรูปแบบ Flashback จึงทำให้เราไม่ได้เห็นภาพความสัมพันธ์ในอดีตอย่างเป็นรูปธรรมจึงเชื่อมโยงที่มากับเหตุผลของตัวละครได้ไม่เต็มอิ่มเพราะเปิดเรื่องมาก็ทิ้งบอมด้วยปมสำคัญให้รับรู้กันทันทีว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างนี้ เอาเถอะ ไม่ได้ถือเป็นปัญหาใหญ่โตอะไรในเมื่อหลังจากเอเลียส์ กลับมายังบ้านเกิดที่แคนาดา หนังได้เทเวลาไปกับการแกะรอยและสำรวจปมในใจที่เขามีต่อพ่อในบ้านที่เคยอาศัยมาตั้งแต่เกิด ขณะเดียวกันค่อย ๆ ชูกลิ่นอายความเป็น Whodunit แบบหนังสืบสวนเข้าไปผสม ร่วมกับ Situations ให้มีบรรยากาศระทึกเบา ๆ กระตุ้นความสงสัยถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นในสถานที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นบ้าน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นที่ ๆ กูยินดีที่ไม่รู้จักอีกต่อไป
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1.jpg)
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1_c0.jpg)
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1_c1.jpg)
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1_c2.jpg)
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1_c3.jpg)
![[CR] No.229 Le Successeur (2023) : ความลับ หลัง ไต่เต้าสู่ความสำเร็จ](/img/2026-10-11/pantip_1_c4.jpg)