GISTPUP

[CR] [영화리뷰] 테임(Tame)

Original (Thai)[CR] [รีวิวภาพยนต์] เลี้ยงไม่เชื่อง (Tame)
[CR] [영화리뷰] 테임(Tame)
📝 GistPup Summary

This movie starts with a question: Who tamed us? And since when have we been tame? Kwan was an orphan who grew up with her grandmother and Yot. At home, there was food to eat, a place to sleep, and a roof, and society had always taught her that all of this was merit. Grandma was the benefactor who nourished her. According to the motto that people must know you.

🔥 Trending in Thailand
#4 on Pantip
📰 Original Post
이미지 속 텍스트

อ ง ผู ้ ให ญ่ แล ะ ค ว า ม ศร ั ท ธา ป ย อ ชน ชน แต ่ ล ะ ชั น ช่ ว ย ก ั น ก ด ท ั บ ก ั บ ค ื อ ก ภา ร ท ํ า ให ้ ค น เช ื ่ อ ง

เลี้ยงไม่เชื่อง (Tame)

หนังเรื่องนี้เริ่มจากคำถามว่า ใครเป็นคนทำให้เราเชื่อง และเราเชื่องมาตั้งแต่เมื่อไหร่

เด็กหญิง ยาย ยศ และวัวชน

ขวัญ เป็นเด็กกำพร้าที่โตมากับยายและยศ ที่บ้านมีข้าวกิน มีที่นอน มีหลังคา และสังคมสอนเธอมาตลอดว่าทั้งหมดนี้คือบุญคุณ

บุญคุณเป็นหนี้ที่ไม่มีใบแจ้งหนี้ ไม่มีวันครบกำหนด และไม่มีใครบอกได้ว่าจ่ายครบเมื่อไหร่ ขวัญเป็นลูกหนี้มาตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ และเด็กที่ถูกเลี้ยงด้วยความรักแบบมีเงื่อนไขจะเรียนรู้เร็วว่าตัวเองมีค่าเมื่อเชื่อฟังเท่านั้น ความกตัญญูจึงค่อยๆ กลายเป็นความกลัวว่า ถ้าทำให้ใครผิดหวังก็จะไม่เหลือที่ให้อยู่

ยาย คือ ผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยง ตามคติที่ว่าคนต้องรู้คุณ ยายเลี้ยงขวัญไว้เพื่อวันที่ตัวเองแก่ชรา และไม่อยากให้เธอหนีหายไปจากหนี้ก้อนนั้น

ยศ คือ อำนาจที่ขวัญต้องทำตาม อำนาจของเขาไม่ได้มาจากการข่มขู่ แต่มาจากความเกรงใจ ความผูกพัน และคำสอนของสังคม ขวัญจึงทำตามที่ยศบอกอย่างเสียมิได้ และถูกรั้งไว้ไม่ให้ห่างไปไหน

อำนาจแบบนี้อันตรายเพราะคนที่ถูกควบคุมไม่รู้สึกว่าตัวเองถูกควบคุม มันรู้สึกเหมือนความรัก

วัวชน กระจกที่ไม่ต้องพูดอะไร

หนังวางวัวชนไว้ข้างขวัญตลอดเรื่อง และสองสิ่งนี้สะท้อนกันอย่างเงียบๆ

วัวชนถูกเลี้ยงอย่างดี กินของดี นอนในมุ้งที่แม้แต่คนยังไม่ได้นอน ไม่มีอะไรมาตอมได้ แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้ทำเพื่อตัววัว มันทำเพื่อวันที่วัวต้องขึ้นสังเวียน เอาร่างกาย น้ำตา และความเจ็บปวดไปแลกกับเจ้าของที่เลี้ยงมา แม้ต้องจบด้วยชีวิต

ความเอาใจใส่ที่ได้รับอาจไม่ใช่ความรัก แต่เป็นการลงทุน และหนังไม่ต้องพูดออกมาตรงๆ ว่า ขวัญกำลังถูกเลี้ยงเพื่ออะไร

แม่สะเมียง ความศรัทธาที่ย้อมด้วยสีแดง

ถ้าบุญคุณ คือ อำนาจที่ซ่อนอยู่ในบ้าน

แม่สะเมียง คือ อำนาจที่ยืนอยู่กลางชุมชน

ชาวบ้านนับถือแม่สะเมียง ผู้ที่เชื่อกันว่าจะดลบันดาลให้วัวผยศทั้งหลายเชื่องลง

หนังใช้ ‘สีแดง’ เป็นภาษาของความศรัทธานี้ และบ่มเพาะความเชื่อจนกลายเป็นโฆษณาชวนเชื่ออย่างแนบเนียน ชาวบ้านเชื่อในสิ่งที่ร่างทรงอยากให้เชื่อ แม้ความรุนแรงจะตกอยู่กับผู้ศรัทธาเอง ก็ไม่มีใครกล้าสงสัยหรือต่อต้าน

ความเชื่อนี้ไม่ต้องมีใครคอยเฝ้า เพราะมันถูกส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นจนกลายเป็นเรื่องธรรมดา คนที่สงสัยจึงไม่ถูกมองว่าเป็นคนช่างคิด แต่ถูกมองว่าอกตัญญูและไม่รู้จักเคารพ

ผู้กำกับวางอำนาจไว้หลายชั้น ทั้งบุญคุณในบ้าน อำนาจของผู้ใหญ่ และความศรัทธาของชุมชน แต่ละชั้นช่วยกันกดทับเรื่องเดียวกัน คือการทำให้คนเชื่อง

และอาจมองภาพให้ไปถึงสังคมไทยก็เป็นได้…

พี่นาฎ ผู้หญิงที่อยู่ผิดที่ผิดทาง

‘นาฎ’ กลับมาบ้านนอกชั่วคราวเพราะปัญหาเรื่องที่อยู่ เธอเป็นสาวผมแดงที่ดูแปลกตาในหมู่บ้านนี้ เหมือนของที่วางผิดตำแหน่ง

สำหรับขวัญ ความแปลกใหม่นั้นคือความหวัง นาฎเป็นหลักฐานมีชีวิตว่ามีชีวิตอื่นนอกเหนือจากบ้านหลังนี้ มีคนที่เดินออกไปได้ และมีทางเดินที่ไม่ต้องผ่านบุญคุณหรือความศรัทธา

คนที่โตมาในระบบปิดมักต้องการหลักฐานว่าทางออกมีอยู่จริงก่อน จึงจะกล้าคิดถึงมัน นาฎคือหลักฐานนั้น แม้ตัวเธอเองจะยังหาที่ยืนไม่เจอ

Read the original discussion on Pantip ↗
Join the discussion →