GISTPUP

LifeIn AnotherLand - 1화 석사 졸업하고 미국에서 버스 운전사로 일하다 -

Original (Thai)LifeIn AnotherLand - ตอนที่ 1 จบปริญญาโท มาทำงานขับรถเมล์ที่อเมริกา -
LifeIn AnotherLand - 1화 석사 졸업하고 미국에서 버스 운전사로 일하다 -
📝 GistPup Summary

**My name is O and I live in Washington state. His original background was from Nonthaburi Province. There are many stories that have passed into life. If you keep it and don't write it out, it's a shame. Therefore, I want to share stories, both meaningful and nonsensical. This post is a collection of several main stories together.

🔥 Trending in Thailand
#2 on Pantip
📰 Original Post

**ผมมีชื่อว่า โอ ผมอาศัยอยู่รัฐวอชิงตัน พื้นเพเดิมเป็นคนจังหวัดนนทบุรี มีเรื่องราวมากมายได้ผ่านเข้ามาในชีวิต หากเก็บไว้ไม่เขียนออกมาก็น่าเสียดาย จึงอยากแบ่งปัน เรื่องราว ทั้ง สาระ และ ไร้สาระ โพสต์นี้เป็นการรวบรวมเรื่องราวหลักหลายตอนเข้าด้วยกัน และจะอัพเดตเรื่อยๆ (ต้นฉบับจาก Facebook:

LifeIn AnotherLand

)**

- ตอนที่ 1 จบปริญญาโท มาทำงานขับรถเมล์ที่อเมริกา -

โพสต์นี้ขอเขียนจากประวัติคร่าวๆตัวเองให้อ่าน เผื่อผู้อ่านจะได้ประโยชน์ ไม่มากก็น้อย เอ้าเริ่มเลย..

ต้นทุนชีวิตของแต่ละคนไม่เท่ากัน บางอย่างต้องเจอความลำบากยากกว่าคนอื่นเพื่อไปให้ถึงจุดหมาย นอกจากความสามารถแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างขึ้นอยู่กับ การตัดสินใจ ความกล้า จังหวะ เวลา และสถานที่ ในการที่จะได้รับโอกาสของชีวิต ตัวผมเองมีต้นทุนที่ได้โอกาสด้านการเรียนถึงระดับปริญญาโทด้าน MBA แต่ชีวิตก็พาไปอีกเส้นทางนึง บทความนี้ ผมเขียนแบบไม่ใส่หน้ากากให้ดูดีนะครับ เพราะไม่มีประโยชน์ในการอ่านเรื่องที่แต่งเติมเกินจริง

ตัวผมเอง ผมจบการตลาดจากมหาวิทยาลัยรามคำแหง ผมทำงานและอยู่เมืองไทยจนอายุ 25 ปีได้ ทำงานที่สุดท้ายคือบริษัท Orange (Thailand) (ชื่อดั้งเดิมก่อนที่ภายหลังจะเปลี่ยนเป็นบริษัท True) ตอนนั้นคิดว่าตำแหน่งมันตัน ถ้าอยากไปสูงกว่านี้ก็ต้องอายุงานมากขึ้นหรือไม่ถ้าอยากไปทางลัดก็ต้องมีคุณวุฒิที่สูงขึ้น เลยตัดสินใจไปเรียนต่อที่ประเทศสหรัฐอเมริกา

ผมมาอเมริกาปี 2003 แรกเริ่มอยู่ที่เมืองซีแอทเติล รัฐวอชิงตัน เรียนภาษาเอามันส์แล้วก็ทำงานร้านอาหารไปด้วยเก็บเงินอยู่ครึ่งปี จากนั้นได้มหาลัยที่ University of Wisconsin อยู่ที่รัฐวิสคอนซิน เรียนอยู่ปีครึ่งได้วุฒิ MBA 2 สาขาคือ Management และ International Business เรียนจบก็กลางปี 2006 จากนั้นก็บินกลับรัฐวอชิงตัน ไปเรียนต่อใบ certificate อีกตัวนึงคือ project management ผมได้ฝึกงาน 1 ปี ช่วงนั้นก็ไม่ได้คิดว่าจะใช้ชีวิตที่อเมริกา กะว่าหมดช่วงฝึกงานก็จะกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองไทยถาวร เพราะคิดเช่นนั้นช่วง 1 ปีก็เลยใช้เวลานั้นไปทำงานตามร้านอาหารแล้วก็เที่ยวไปด้วย

หลังจากวีซ่าฝึกงานใกล้หมด ก็ถึงเวลากลับไทยถาวรประมาณปี 2007 ได้ทำบริษัทในเครืออิตัลไทย ทำเกี่ยวกับถ่านหิน ได้ตำแหน่ง Assistant Project Manager ก็ทำอยู่พักนึงปรากฏว่ามีเหตุการณ์ที่ทำให้ได้กลับมาที่อเมริกา ก็คิดอยู่ว่าจะอยู่ไทยต่อหรือจะไปอเมริกา ที่บ้านไม่มีกิจการอะไรให้สืบต่อแล้วก็มีลูกหลายคน การตัดสินใจก็คือเลือกแล้วเลือกเลยถ้าเลือกผิดจะกลับมาก็คงลำบาก สุดท้ายตัดสินใจมาอเมริกาอีกครั้งเริ่มต้นชีวิตใหม่ (ขอข้ามรายละเอียดนะครับว่าทำยังไงถึงได้กลับมา)

กลับไปอเมริกาก็ปี 2009 ตอนนั้นวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ บ้านล้นตลาด คนตกงานระนาว ผมก็ไปจังหวะนั้นเองเงินก็ไม่มีงานก็ต้องหา เรียกว่าสมัครงานไปหลายที่ก็ไม่ได้จนท้อ ก็ประสบการณ์ทำงานไม่มี ใช้วุฒิปริญญาโทไปสมัครก็ over qualified อีก ลดวุฒิสมัครแค่ปริญญาตรีเวลานั้นยังไม่มีใครรับเลยครับ ด้วยความที่ของมันต้องกินต้องใช้จนสุดท้ายก็ต้องกลับไปทำงานร้านอาหารไทยเหมือนเดิม ก็วนเวียนอยู่ในร้านอาหารไทยมา 2 ปีกิตติศัพท์ร้านอาหารไทยที่นี่ก็รู้ๆกันอยู่ จากประสบการณ์ตรงผมยังไม่เคยเจอเจ้าของร้านคนไหนที่ไม่เอาเปรียบลูกจ้างเลยแม้แต่คนเดียว แต่ผมขอข้ามประเด็นนี้แล้วกันนะครับไม่งั้นจะยาวไป เอาเป็นว่าทำร้านอาหารจนถึงปี 2012 ช่วงนั้นภรรยาก็คลอดลูกสาว ครอบครัวใหญ่ขึ้น ประกอบกับรายได้ เราก็มีความสามารถในการใช้จ่ายที่ลดลง เราอยู่อย่างประหยัด ไม่ซื้อของฟุ่มเฟือย ไม่มีรถใหม่ ที่อยู่ก็เป็นอพาตร์เมนต์แถวไชน่าทาวน์ที่ไม่ค่อยปลอดภัยนัก มีการลักขโมย อาชญากรรมบ่อยๆ (ขอไม่ลงรายละเอียด) แต่เราก็ภูมิใจที่เราไม่เคยกู้ยืมหรือเป็นหนี้สินใครทั้งนั้น ไม่เคยขอความช่วยเหลือจากทางบ้านที่ไทยตั้งแต่เรียนจบโทเมื่อก่อนหน้าแค่นั้น เราพยายามประหยัดและยืนหยัดด้วยตนเอง ถึงขนาดเพื่อนบางคนก็มาขอยืมเราด้วยซ้ำไป เอ้า…ขอต่อ นอกเรื่องไปละ

Read the original discussion on Pantip ↗
Join the discussion →